Loading...

کودکان استثنایی بخشی از جامعه اند

کودکان استثنایی بخشی از جامعه اند

کودکان استثنایی و مسائل و مشکلات مربوط به آنها، صرفا مربوط به خانواده های این افراد نمی شود و آنها نیز بخشی از جامعه اند.

دکتر مجید قدمی معاون وزیر و رئیس سازمان آموزش و پرورش کودکان استثنایی گفت: تفاوت های فردی یکی از ویژگی های خلقت است و تحقیقات نشان می دهد حدود 70 درصد جمعیت هر کشور، باوجود داشتن شرایط مشابه، تفاوت های زیادی با یکدیگر دارند.

قدمی در برنامه پیشخوان خبر صبح شنبه با بیان اینکه کودکان متفاوت در 7 گروه تقسیم می شوند، افزود: برای ارائه خدمات به اینها نیاز است تغییراتی در محتوا و روش های آموزشی ایجاد شود.

معاون وزیر و رئیس سازمان آموزش و پرورش کودکان استثنایی در مورد شناسایی این کودکان افزود: یکسری از این گروه ها کاملا مشخصات تیپیک دارند یعنی فردی که مشکل بینایی و شنوایی دارد مشهود است و شاید تا 6 الی 7 ماه  اول زندگی مشخص نشود ولی بعدا مشخص می شود.

قدمی افزود: برای بچه هایی که دیرآموز هستند و آنهایی که آسیب شان پنهان است سیستمی تحت عنوان سنجش طراحی شده که تحت عنوان سنجش نوآموزان در بدو ورود به دبستان انجام می شود.

این مقام مسئول اضافه کرد: سالی حدود یک میلیون و دویست هزار نفر دانش آموز به سن مدرسه می رسند که 3 تا 5 درصد از بچه های استثنایی در بین اینها وجود دارد و باید شرایط و نوع معلولیت آنها تشخیص داده شود.



قدمی تصریح کرد: رویکرد ما تحصیل بچه های با نیازهای ویژه در کنار بچه های عادی ا ست اما خط قرمز ما جایی است که بچه بچه با نیاز ویژه در مدرسه عادی نتواند از آموزش استفاده کند و در این صورت او را به مدارس خاص منتقل می کنیم.

قدمی با اشاره به این که معلولیت مشکل فرد نیست بلکه مشکل جامعه است و ما باید بطور همه جانبه با آن تعامل کنیم، افزود: از جمع حدود 127 هزار نفر که تحت پوشش ما هستند نزدیک به 54 هزار نفر را به آموزش و پروش عادی فرستادیم. البته با مشکلاتی هم مواجه هستیم در آموزش و پرورش عادی معلمان هم باید آمادگی این نوع آموزش را داشته باشند.

دکتر قدمی با بیان اینکه برای معلمان این گونه مدارس دوره های آموزشی برگزار می شود، تصریح کرد: آموزش و پرورش یعنی آماده کردن فرد برای زندگی. مدرسه نمادی از جامعه است و ما باید زندگی را در مدرسه تمرین کنیم اما در مدارس خاص نمی شود این کار را  انجام داد.

دکتر قدمی در مورد اینکه خانواده ها برای اینکه بچه های آنها شرایط ویژه ای داشته باشند، چه کاری باید انجام دهند، اظهار داشت: شعار ما این ا ست که باید تشخیص را  به تولد نزدیک کنیم یعنی 6 سالگی خیلی دیر است و دلیل آن هم این است که سال های رشد اولیه سال های حیاتی است هر چه زودتر شرایط بچه تشخیص داده شود  با استفاده از خدمات توانخبشی می توان محدودیت ها را کاهش داد.



قدمی افزود: مثلا بچه ای که ناشنوا است در همان ابتدا خانواده متوجه می شود و اگر به یک گفتار درمان مراجعه کنند آن گفتار درمان می تواند شرایطی را برای بچه به وجود اورد که بچه به حرف زدن وادار شود و یا کودکی که ناشنوا باشد کاشت حلزون انجام می دهند و این کاشت حلزون هم هر چقدر به تولدشان نزدیک تر باشد موفق تر است.

توصیه هارا در صفحه بعدی بخوانید


ارسال نظر

(بعد از تائید مدیر منتشر خواهد شد)